Το "παρά θιν' αλός" σηματοδοτεί το όριο –το σημείο εκείνο όπου η στεριά αγγίζει τη θάλασσα.  Συμβολίζει ένα κατώφλι ανάμεσα στο φανερό και το κρυφό, το ορατό και το αόρατο, το εκφρασμένο και το ανείπωτο.  Είναι οι ιστορίες που θα θέλαμε να πούμε  αλλά δεν μπορούμε να τις εκφράσουμε με λόγια , αναμνήσεις που είναι καλά κρυμμένες μέσα μας και δεν έχουν ακόμη αναδυθεί, συναισθήματα που απλά δεν μπορούν να εκφρασθούν με λέξεις. Είναι ένα όριο που δεν περιορίζει, αλλά μας καλεί να το υπερβούμε, να δούμε πέρα από αυτό και να νιώσουμε την απεραντοσύνη που μας περιμένει. Είναι ένα project που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, ανοιχτό στο απρόβλεπτο και στη ροή του χρόνου, αποτυπώνοντας κάθε φορά κάτι νέο, κάτι ζωντανό, χωρίς τέλος.

Η Ανάφη δεν είναι μόνο ένα νησί. Το συγκεκριμένο project eίναι ένα προσωπικό ταξίδι αναζήτησης, μια εσωτερική εξερεύνηση, μια πορεία ανακάλυψης του εαυτού μου, πάντα με φόντο την τραχιά ομορφιά του τοπίου. Γεννήθηκε από μια εσωτερική ανάγκη να φυλάξω ζωντανές τις αναμνήσεις και τις στιγμές μου, να κρατήσω το φως της, να εκφραστώ με τον τρόπο που εγώ γνωρίζω. Το My Anafi είναι το αποτύπωμα που μου άφησε η απλότητα και η σκληρή γοητεία του νησιού και συγχρόνως ένα ταξίδι γεμάτο συναισθήματα κυριευμένα από μια ακατέργαστη γοητεία που σου προσφέρεται άπλετα. Γιατί η Ανάφη δεν σου ζητάει τίποτα για να σου αποκαλυφθεί, μόνο να την αγγίξεις με όλες σου τις αισθήσεις.

Ο κανόνας λέει: Μην φωτογραφίζεις κόντρα στον ήλιο. Εγώ λέω: Εκεί βρίσκεται η αλήθεια. Σε έναν κόσμο όπου το "σωστό" φως είναι προκαθορισμένο — για να κολακεύει, να κρύβει, να ελέγχει — αυτό το project φωτογραφίζει ενάντια στο φως, κυριολεκτικά και μεταφορικά αποκαλύπτοντας την ομορφιά εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο σύγχυση.

Κάποιες φορές, δεν φωτογραφίζεις για να δείξεις ή να πεις κάτι. Φωτογραφίζεις απλά για να δεις αλλιώς αυτό που βρίσκεται μπροστά σου και να ξανασυστηθείς με κάτι γνώριμο. Δεν αναζητάς απλώς την καταγραφή της πραγματικότητας, αλλά επιδιώκεις ένα παιχνίδι με το φως. Ένα παιχνίδι που αποκαλύπτει την κρυμμένη ομορφιά που συχνά περνά απαρατήρητη, μεταμορφώνοντας το συνηθισμένο σε κάτι εξαιρετικό. Ένα παιχνίδι που πιθανώς να αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα.

Η συγκεκριμένη σειρά εικόνων είναι μια αναζήτηση, μια νοσταλγική επιστροφή σε χρόνους που μοιάζουν τόσο μακρινοί παραμένουν όμως ζωντανοί στη μνήμη μου. Είναι σαν μια γλώσσα που έχω χρόνια να χρησιμοποιήσω και μου είναι όμως ακόμα τόσο οικεία. Όσο μεγαλώνουμε , ξεχνάμε να βλέπουμε, χάνουμε την ικανότητα να ζούμε τη στιγμή, σταματάμε να ονειρευόμαστε, να πλάθουμε ιστορίες από το τίποτα. Για μένα οι παιδικές μου αναμνήσεις λειτουργούν σαν πυξίδα που με καθοδηγεί να αναζητήσω εκείνη τη ματιά που είχα ως παιδί, ώστε να μπορέσω να ξαναδώ τον κόσμο όπως τότε, με μάτια ικανά να μεταμορφώσουν το πιο ασήμαντο σε κάτι υπέροχο.